Dag 19 * maandag 15-06-2009

Bicknell >>>> Bryce

Verslag van Angelique
Ppffff, Mike en ik hebben afgelopen nacht heel slecht geslapen helaas. Ruzie om de deken is daar wellicht debet aan geweest. Maar ook het zeer zachte bed beviel ons niet echt. Normaal gesproken val ik in de auto nog wel eens in slaap (vanwege mijn wagenziekte) maar ook dat viel tegen. Ik was wel in slaap gevallen, maar dat was maar van zeer korte duur, we waren namelijk al vrij snel bij onze 1e stop van de dag; het anasazi indianendorp en museum. Het bleek een opgraving te zijn van een indianendorpje en er lagen ook nog ‘onontdekte scherven en dergelijke’ op een stuk grond. Waarom zet ik dat nou tussen haakjes…..nou, ik ben wat sceptisch aangelegd hoor en kan me echt niet voorstellen dat ze de rest van het dorp onaangeroerd in de bodem laten zitten en de scherven en aardewerk gewoon voor het oprapen laten liggen. Het leek er te zijn neergelegd. Desalniettemin was het heel interessant om te zien hoe de huisjes waren opgebouwd. Veel huisjes waren in de grond gegraven en hadden een simpel dak met een gat in het midden. Dit gat was voor de rook te laten ontsnappen en met een ladder door naar binnen te klimmen, een geweldig concept, al kan ik me voorstellen dat de uitvinding van de deur ook een welkome aanwinst is geweest *wink*
Na onze bezichtiging en een toiletbezoek was het tijd om verder te rijden naar Tropic, dit dorp in de buurt van Bryce Canyon national park stond op onze verlanglijst om hier te overnachten. Helaas bleek het 1e motel op onze lijst geen kamers vrij te hebben en bij de 2e hing een briefje op de deur dat ze om 15 uur terug zouden zijn. Tja, dat was niet echt onze bedoeling om dan ’s avonds hier terug te komen op de gok dat ze nog een cabin vrij hadden. Dus we zijn maar doorgereden naar het plaatsje Bryce vlakbij het park. Daar vonden we het ‘ Bryce canyon resort’ met een restaurant erbij en vlakbij Ruby’s inn, een restaurant wat door forumgangers was aangeraden en wat Els goed had onthouden. Bij het resort hebben we de kosten nagevraagd, de kamer even bekeken en besloten hier te blijven. De kamer is niet zo groot als onze vorige, maar de matrassen voelen meer solide aan, dus we besloten al vrij snel hier te blijven.
Eindelijk konden we het park in. Els had al verklapt dat ze dit park mooier vond dan de grand canyon en ik moet dat beamen. De diversiteit spreekt mij hier ook aan. Het frisse groen van de bomen, de rode, gele en witte rotsen en alle kleurschakeringen ertussen in. Geweldig allemaal! We hebben niet echt trails kunnen lopen vandaag, maar er waren veel viewpoints te bewonderen. Ook hebben we nog even naar de ranger staan luisteren, maar deze ranger (Don Williams) bleef zo langzaam hangen in zijn verhaal over het ontstaan van het park(ach, het ontstaan van de aarde heeft ook lang geduurd he *wink*) , dat we besloten zelf nog ff verder te kijken in plaats van nog een mijl met hem mee te wandelen om meer over het weer in het park te horen. Ook heb ik hier nog een pennie kunnen scoren. Dat heb ik in veel nationale parken gedaan deze reis. Je stopt dan 2 kwartjes en een pennie in een apparaat, kiest een afbeelding, en dan pers je de pennie plat en staat de afbeelding erop afgedrukt. Ik had er in Nederland al een van de Zaanse Schans, maar heb nu Delicate arch, Lombard street san Francisco, Thor’s hammer in Bryce canyon, Monument Valley, General Grant tree in Sequia, een kokopelli van Grand canyon, half dome in Yosemite en Shamu van san diego’s sea World. Een mooi begin van een verzameling dacht ik zo *smile*
Na het bewonderen van Bryce, we zijn nog diverse hertjes tegengekomen maar jammer genoeg geen beren, zijn we bij Ruby’s inn gaan eten. We hebben het cowboy buffet gekozen en hebben allemaal heerlijk gegeten. Het toetje kon ik niet meer aan helaas, al zagen al die taarten er heeeeeerlijk uit! Worteltaart, chocoladetaart etc etc. Maar helaas, ik zat vol van al die lekkere salades, draadjesvlees en rijst *smile*
Internet hebben we hier alleen in de lobby, dus ik schrijf dit verslag op de kamer en hoop dat ik het morgen op ons blog kan zetten.
Morgen gaan we naar Zion en slapen we waarschijnlijk in het plaatsje sint George. Maar dat is morgen, nu eerst eens lekker slapen *smile*
Overmorgen gaan we naar las Vegas, Mike’s verjaardag vieren, iedereen is van harte welkom hoor *wink* en dan is het alweer bijna voorbij, maar daar hebben we het nog niet over.


Verslag van Els
Om 9:35 uur reden we weg uit Bicknell. Nadat we hadden getankt en een Subje voor de lunch hadden gekocht reden we over een van de mooiste Scenic Byways van Amerika: Highway 12 die ook wel Journey through Time Scenic Byway wordt genoemd. Het is werkelijke een schitterende weg waar we ook enkele keren stopten om op de viewpoints van het uitzicht te genieten.
Het weer zag er goed uit. Niet zo heel erg bewolkt, zelfs zonnig te noemen, maar KOUD, KOUD.
Het is niet prettig in je korte broek, met blote benen en armen op 10.000 foot (ruim 3000 meter) hoogte te staan als de maximum temperatuur dan 51°F (= 10 °C) is. Dan ga je gauw uit de auto, even wat ooooh’s en aaaah’s, een paar foto’s en vlug de auto weer in.
We passeerden het plaatsje Boulder. Daar ligt The Anasazi Indian Village State Park Museum. In dit gebied leefde van 1050 tot 1200 een van de grootste indiaanse gemeenschappen, de Anasazi Indianen. Er zijn 87 woningen opgegraven. Het leek een aardige afwisseling voor al het natuurschoon, maar ik vond het een beetje tegenvallen; ik had al eerder interessantere indiaanse nederzettingen gezien (Mesa Verde N.P. in Colorado, Navajo National Monument in Arizona en anderen) We waren met een kwartiertje klaar.
We reden door het plaatsje Escalante waar ik al meerdere keren eerder verbleven heb. Maar wat is dat plaatsje veranderd, gegroeid. Er zijn wat nieuwe motels bijgekomen of bestaande van buiten verbouwd (en misschien ook van binnen). We hebben in een soort stadspark gepicknickt waarna we doorreden naar ons eigenlijke doel van vandaag: Bryce Canyon N.P.
Een park met prachtige spitse torenachtige rotsformaties (the hoodoo’s) in kleuren die variëren van wit, naar zacht rose, diep rood en bruin. Bryce is één van mijn favoriete parken; naar mijn mening (en velen zijn het met me eens) mooier dan de Grand Canyon.
Voordat we het park inreden hebben we eerst vlakbij, in het plaatsje Bryce, een motel geboekt (onze eerste optie in het plaatsje Tropic was vol, de tweede was gesloten en zou pas om 15:00 uur open gaan maar daar wilden we niet op wachten)
En dan op naar Bryce. We reden de hele scenic road van 18 mijl (29 km) helemaal naar het einde. Onderweg gluurde Angelique naar links om alvast een glimp van de hoodoo’s te zien. Aan het einde van de scenic road lag het uitzichtpunt Rainbow Point. Hier konden we dus volop genieten van al dat moois. Terugrijdend lagen alle andere 13 viewpoints aan de rechterkant van de weg wat erg prettig met parkeren is. We hebben ze niet allemaal gezien maar wel: Ponderosa Point (waar 2 kraaien gewillig voor ons bleven poseren) - Agua Canyon – Natural Bridge (wat eigenlijk geen Bridge maar een Arch is), Farview Point, Inspiration Point en Sunset Point. Bij Sunset point heb ik nog even gekeken naar de Navajo Loop. Deze trail heeft nostalgische herinneringen voor mij. Het was ooit, op een van mijn 1e reizen in het westen van de USA, mijn eerste kennismaking met hiken en heeft een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. Dit “hop-on / hop-off” bekijken van alle viewpoints is (voor mij) inspannender dan een trail lopen. Het ritueel is: auto stopt, riemen los, camera’s verzamelen, uitstappen en lopen naar viewpoint, bekijken en foto’s maken, terug naar auto, camera’s terug op bank, zitten, riemen vast, B.. lapje op schouder en op naar het volgende viewpoint. (verklaring voor de meeste lezers, een B.. lapje is een heel klein badstoffen doekje dat hier in Amerika als washandje wordt gebruikt en ooit door mijn zus Wies zo genoemd. Wij gebruiken dit lapje om het snijden van de autogordels op de schouder te voorkomen)
We waren net op tijd bij Sunset Point om naar een Ranger program te luisteren. Over het algemeen is dat altijd leuk, maar deze ranger, Don Williams, was nogal langdradig; hij wist wel heel veel maar ik vond zijn presentatie niet geweldig. Er was geen interactie. Wij besloten na het 1e deel terug naar het hotel te gaan en te kijken waar we zouden eten. Het werd bij Ruby’s Inn waar we een Cowboy Buffet hebben genomen. Lekker gegeten. Terug in het motel zijn we nog even in de lobby onze mail gaan lezen, want op de kamer hadden we geen internet. Jammer, ook al was de verbinding bij onze vorige motels niet altijd best, het was meestal wel goed genoeg om even de mail te lezen en vaak ook genoeg om de tekst van onze blog te uploaden. Morgen rijden we naar Zion, ons laatste nationale park; en dan … nog niet aan denken !!

Klik op elk van de camera's voor de foto's van vandaag


Statistieken

Vandaag gereden : 173 mijl ( 278 km)
Totaal gereden : 3339 mijl (5373 km)
Het weer : half bewolkt + zon + 3 drupjes regen
Laagste middag temperatuur : 51 º F = 10,6 º C
Hoogste middag temperatuur: 64 °F = 17,8 °C
Highlight(s) : Bryce Canyon
Restaurant : Ruby's Inn
Overnachting : Motel Bryce Canyon Resort; room: 134




de route van vandaag