Nabeschouwing

Na alle indrukken die we in deze afgelopen 24 dagen hebben opgedaan, willen we ook nog even een "achteraf" beschouwing geven. Bijvoorbeeld: waar hadden we meer van verwacht (wat viel dus tegen) of juist wat heeft ons het meest verrast en hadden we best wel wat langer willen blijven. Wat vonden we de beste accommodatie en wat de slechtste, waar hebben we lekker gegeten en waar juist niet. Hieronder een impressie:

Nabeschouwing van Angelique
Tekst





Nabeschouwing van Els
Ja, de reis zit er weer op; ruim 1 jaar aan voorbereidingen (= voorpret) en 24 dagen op reis zijn omgevlogen. We zijn inmiddels al weer 2 weken thuis; de vakantiespullen zijn opgeruimd en de vakantiewas ligt schoon weer in de kast; alsof we niet zijn weggeweest. Niet helemaal waar natuurlijk want we hebben natuurlijk ongelooflijk veel herinneringen mee terug genomen.

Nu kan je een reis natuurlijk zo goed voorbereiden wat je wilt, maar aan het weer kan je niks voorbereiden. En het weer was eigenlijk de grote teleurstelling van deze reis voor mij. Het was ronduit koud (voor dat gebied); een ongewoon koufront had het Zuidwesten in zijn greep en liet het niet meer los. Sterker nog, het leek alsof het met ons meereisde. De Amerikanen blij (en Angelique ook wel een beetje) maar ik baalde bijna elke dag van het "slechte" en koude weer. De gemiddelde temperatuur was overdag 67 °F = 19°C. Dat gemiddelde werd door de avondtemperatuur wat opgeschroefd naar 71 °F = 21 °C. Het lijkt verdorie wel een Hollands zomertje.
Toch heb ik weer erg genoten van al het natuurschoon wat het Zuidwesten van Amerika te bieden heeft (desnoods met een jas aan)

Wat betreft de accommodaties,  die waren over het algemeen (redelijk) goed. Het minste vond ik de cabin van Goulding's Camp Park. De omgeving was natuurlijk wel prachtig en de cabin (pipowagen) grappig maar de bedden waren ronduit slecht.
Verrassend goed was het motel in Moab waar we 3 dagen verbleven.
Maar de leukste/beste overnachtingen hadden we bij Debbie's Hide A Way in Page. Heerlijk dat bungalowtje.

Bij de meeste van mijn vorige reizen naar de USA is er altijd wel een liedje wat we als "vakantieliedje" benoemen. Dat kan zijn omdat het liedje veel gedraaid wordt tijdens de reis of omdat het heel toepasselijke is voor die bepaalde reis.
Bij Triple S going West is die eer te beurt gevallen aan de groep Plain White T's met 1,2,3,4 (omdat we dat liedje zo vaak hoorden).

De komende tijd ga ik me nog bezighouden met het uitzoeken van de foto's; in totaal hebben we met z'n drieën 3574 foto's gemaakt. Ik ga van mijn aandeel daarin (1216 foto's) een selectie maken en die nog op het blog plaatsen (maar dat zal nog wel even duren)
Ook ga ik nog van de opgenomen 5 uur aan video-opnamen een verkorte versie maken (die komt niet op het blog omdat het analoog is) Waarschijnlijk zal ik hier nog wel even zoet zijn, maar de napret is ook leuk.


Na afloop van mijn laatste 4-5 reizen zei ik steeds dat die reis wel de laatste keer zou zijn dat ik naar Amerika zou gaan. Met die gedachte in mijn achterhoofd ben ik ook aan deze reis begonnen
en heb ik heel bewust naar alles gekeken en alles heel intens beleefd.

Maar is het ook de laatste keer ???? Het smaakt in ieder geval naar meer !!!!

Nabeschouwing van Michael
tekst







klik op het fototoestel voor de foto's van onze overnachtingen